Wełnianka i jej pasionek: Rubberbag.

Zaczęło się od tego, że mięso przestało mi smakować, obojętnie jak bym je przygotowała. I źle się po nim czułam. Potem była głodówka, a po niej już w ogóle nie wróciłam do jedzenia padlinki. Później nadeszła ideologia, bo przecież to nie tylko jest tak, że nie jem, bo mi nie smakuje i szkodzi, ale nie jem też z jakiegoś powodu.
A jak jest teraz?
Hm...
Wiecie, jak trudno jest kupić sobie ładną torebkę albo porządne buty nie ze skóry? :(

Jakiś czas temu uznałam, że zasłużyłam na kupienie sobie nowej torebki. I zaczęłam szukać. Minęła dłuższa chwila zanim załapałam, że tracę czas. To, co mi się podoba - jest ze skóry, to co mi się nie podoba - też, a w ogóle to wydziwiam, bo jak nie chcę skórzanej torebki, to mogę sobie kupić z filcu, z bawełny (ekotorby - uwielbiam, mam na pęczki, ale jednak nie o to mi chodzi), albo... z gumy.
I wtedy sobie przypomniałam.
Przypomniałam sobie, jak chorowałam na obaga, ale cena mnie zawsze skutecznie odstraszała, bo ile razy marzyłam o zakupie, tyle razy zdrowy rozsądek podpowiadał: Owco, torba z gumy? Za to masz piękną i trwałą torbę ze skóry!
I nadszedł czas, że zdrowy rozsądek przyjął wersję: Owco, nazbieraj sobie. Kup. Sobie. Gumową. Torbę. Bo jest gumowa. Właśnie dlatego.
Więc sobie nazbierałam. Mam gumową torbę, czym wzbudzam rozbawienie NzM (cytuję: "Owco, mogłaś powiedzieć, pojechalibyśmy do stomilu, może mieliby jakąś promocję..."). :)
Jest świetna, ma eko uchwyty, a na lato kupię jej liny (i tu znowu cytat: "Owco, nie martw się, pojedziemy do castoramy, wybierzesz sobie taki sznurek, jaki Ci się tylko spodoba!"). :)
Boję się jedynie tego, że mi się porysuje (w końcu to guma), bo o ile szanuję swoje rzeczy, to jednak nie zamierzam jej postawić na półce w szafie i się na nią gapić, tylko użytkować tak, jak na to zasługujemy.
Ona i ja. :)

Futrzaste Panny oczywiście pomagały mi rozpakować.